Skip to main content

சாவாமூவாப் பேராடு

பழங்காலத்தில் மன்னர்களும் / அவர்களுடைய உறவினர்களும் / அரசு அதிகாரிகளும் கோவில்களுக்குத் திருப்பணிகள் பல செய்தனர். அவைகளை கல்வெட்டுகளிலும் பொறித்துவைத்தனர். இப்போது நமக்கு கிடைக்கும் பெரும்பாலான வரலாற்றுச் செய்திகள் இத்தகைய கல்வெட்டுகளால் அறியப்படுவனவையே. அப்படி அவர்கள் கோவில்களுக்கு அளித்த கொடைகளில் முக்கியமானது நுந்தா விளக்குத் திருப்பணி.
இறைவனது கருவறைகளில் இருக்கும் விளக்கு எப்போதும் எரிந்து கொண்டேயிருக்கவேண்டும் என்பது மரபு.  அப்படி கருவறைகளில் எப்போதும் எரிந்து கொண்டே இருக்கும் விளக்கு தான் நுந்தா விளக்கு. இதை தூண்டாமணி (தூண்ட வேண்டியிராத) விளக்கு என்றும் அழைப்பர். கீழே படத்தில் இருக்கும் இந்த விளக்கின் மேற்பாகம் குடுவை போல இருப்பதைக் கவனியுங்கள். அதில் நெய் நிரப்பப்பட்டு விளக்கில் சொட்டி விளக்கை எரிய வைக்கும்.

இந்த விளக்குக்குத் தேவையான நெய்யை நன்கொடையாக வழங்கத்தான் அக்காலத்தில் சாவாமூவாப் பேராடு என்ற கட்டளையை ஏற்படுத்தினர். கோவிலுக்கு சாசனமாக வழங்கப்பட்ட இத்தகைய ஒரு நன்கொடையை கீழே  உள்ள கல்வெட்டு வாசகங்களின் மூலம் அறிந்து கொள்ளலாம்
ஸ்வஸ்திஸ்ரீ மதுரைகொண்ட கோப்பரகேசரிபன்மற்கு யாண்டு இருபத்தெட்டாவது திருமுனைப்பாடி, திருநாவலூர்த் திருத்தொண்டீஸ்வரம் திருக்கற்றளி செய்வித்த இராஜாதித்ததேவர் தாயார் நம்பிராட்டியார் கோக்கிழானடிகள் பரிவாரத்தாள் சித்திரகோமளம் வைத்த சாவாமூவாப் பேராடு தொண்ணூறு. ஈழ விளக்கு ஒன்று.
பேராடு என்றவுடன், ஆட்டுக்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம் என்ற கேள்வி எழும். சொல்லப்போனால் பலர் இதை ஆடு என்றே எழுதுகிறார்கள். ஆட்டிலிருந்து எங்கே நெய் எடுப்பது?  இங்கு பேராடு என்று வழங்குவது ஆடு இல்லை. பசு மாட்டைத்தான் பேராடு (பெரிய ஆடு) என்று பொருளில் குறித்துள்ளார்கள். பசுவை நன்கொடையாக வழங்கி அதன் மூலம் வரும் நெய்யை வைத்து இந்த நுந்தா விளக்கு திருப்பணியை ஏற்படுத்தினர் நம் முன்னோர். அதென்ன சாவா மூவாப் பேராடு ? அப்படி நன்கொடையாக வழங்கப்பட்ட மாடு மூப்படைந்தாலொ இறந்தாலோ அதற்கு ஈடாக இன்னொரு மாடு நன்கொடையாக வழங்கப்படும். ஆக கொடுக்கப்பட்ட எண்ணிக்கை எப்போதும் குறையாது (மேலே கண்ட கல்வெட்டில் 90 பேராடுகள்). இது தான் சாவ மூவாப் பேராடு நிவந்தம் (கட்டளை)

Comments

Popular posts from this blog

தமிழ் இலக்கியத்தில் பிரஸ்ன ஜோதிடம்

நமது இந்திய மரபைப் பொருத்தவரை வானவியலும் (astronomy) ஜோதிடமும் (astrology) ஒன்றொடொன்று பின்னிப்பிணைந்தே வந்திருக்கின்றன. வராஹமிகிரர் போன்ற சிறந்த வானவியலாளர்கள் சிறந்த ஜோதிடர்களாகவும் இருந்திருக்கிறார்கள். வேதங்களின் உறுப்பாக, அதாவது அங்கமாகவே ஜோதிட சாஸ்திரம் விளங்குகிறது. வேதத்திற்கு உள்ள ஆறு அங்கங்களில் ஒன்றே ஜோதிடம் என்று தமிழ் நூல்களும் குறிப்பிடுகின்றன. போலவே வானியல், ஜோதிடம் ஆகிய இரண்டு துறைகளுக்கும் உள்ள தொடர்பு தமிழ் இலக்கியங்களிலும் பல இடங்களில் வெளிப்பட்டிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட பாடல் ஒன்றைப் பார்ப்போம். இதைப் பாடியவர் கூடலூர் கிழார். இந்தக் கூடலூர் சேர நாட்டில் இருந்த ஊர். இவர் பாடிய பாடல்கள் புறநானூற்றிலும் குறுந்தொகையிலும் உள்ளன.  ஒரு பங்குனி மாதத்தின் நடுப்பகுதி. மாலை மயங்கி இரவு புகும் நேரம் அது. கூடலூர் கிழார் அவரது வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து வானத்தைப் பார்த்திருக்கிறார். இப்போது போல மின்விளக்குகள் வானத்தைச் சுத்தமாக மறைத்துவிடும் காலம் அல்ல அது. ஆகவே வானத்திலுள்ள விண்மீன்கள் அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. பங்குனி மாதம் என்பதால், சூரியன் மீன ராசியில் சஞ்சரிக்கும் காலம

ராஜராஜனின் மெய்க்கீர்த்தி

பண்டைக்காலத்தில் தமிழ் மன்னர்களின் கல்வெட்டுகளையும்  செப்பேடுகளையும் அவர்களது பரம்பரையைப் பற்றிய புகழுரைகளுடைன் ஆரம்பிப்பது வழக்கமாக இருந்தது.  பெரும்பாலும் இதில் புராணங்களிலிருந்தும், பல செயற்கரிய செயல்களை அவர்களது முன்னோர்கள் செய்ததாகவும் குறிப்பிடுவது உண்டு. கல்வெட்டுகளை செதுக்கியவர்கள், மன்னர்கள் அபிமானத்தைப் பெறுவதற்காக அவர்கள் இஷ்டப்படி  'அடித்து விடுவது' சகஜம். உதாரணமாக பாண்டியர்களின் கல்வெட்டு ஒன்றில், ராமாயணம் நடந்த காலத்தில் ஆட்சிபுரிந்த பாண்டியன், ராமனுக்கும் ராவணனுக்கும் இடையில் சமரசம் புரிந்து வைத்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. இது போன்ற வெற்றுப் புகழுரைகளை விட்டு, மன்னர்கள் அடைந்த வெற்றிகளை மெய்க்கீர்த்திகளாக (உண்மையான புகழாக)  பொறிக்கும் வழக்கம், முதலாம் ராஜராஜன் காலத்தில் தோன்றியது என்பது பெரும்பாலான வரலாற்று அறிஞர்களின் முடிவாகும்.  இந்த மெய்க்கீர்த்திகள் அகவற்பாவில் அமைந்துள்ளன. முதலாம் ராஜராஜரின் ஆட்சிக்காலத்தில் எட்டாம் ஆண்டுக்கல்வெட்டுகளிலிருந்து , அதாவது பொயு 993ஆம் ஆண்டிலிருந்து இவை காணப்படுகின்றன. இந்த மெய்க்கீர்த்திகள் , அவர்களது ஆட்சிக்காலத்தில்,

சமணர் கழுவேற்றம் - நடந்தது என்ன

தமிழக சமய வரலாற்றில் ஒரு பெரும் பிரச்சனையாகப் பேசப்படும் நிகழ்வுகளில் ஒன்று மதுரையில் சமணர்களைக் கழுவேற்றிய சம்பவம்தான். எண்ணாயிரம் சமணர்களை பாண்டியன் நெடுமாறன் கழுவேற்றிவிட்டான் என்று சொல்லப்படுவதில் உண்மை இருக்கிறதா. இதன் பின்னணி என்ன என்று ஆராய்வோம். முதலில், இந்த நிகழ்வுக்கான எந்த ஒரு உறுதியான வரலாற்றுச் சான்றும் இல்லை என்பதை நினைவுறுத்திக்கொள்ளவேண்டும். இங்கே உறுதியான சான்று என்று நான் குறிப்பிடுவது கல்வெட்டுகள் அல்லது செப்பேடுகள் போன்ற சான்றுகள்.  நெடுமாற பாண்டியனின் காலத்திற்குப் பின்னால் கிடைத்த பாண்டியர்கள் கல்வெட்டுகளும் செப்பேடுகளும் இந்த நிகழ்ச்சி நடந்ததற்கான சான்று எதையும் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆகவே, இலக்கியச் சான்றுகளைக் கொண்டே இந்த நிகழ்வை நாம் ஆய்வுசெய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இந்த இலக்கியச் சான்றுகளைப் பொருத்தவரை, அகச்சான்று என்பது மிக முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. அதாவது, ஒரு சம்பவத்தில் நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்ட நபர்கள் அதைப் பற்றிப் பதிவுசெய்வது அகச்சான்றாகும். இந்த நிகழ்வு தொடர்பாக நமக்குக் கிடைத்த அகச்சான்றுகள் என்னென்ன? இதைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால், அந்