Skip to main content

முருகன் அருள் முன்னிற்கும்

 



முருகாஎன்றபடி வீட்டுத் திண்ணையில் வந்து அமர்ந்தார் மாரி செட்டியார்


மத்திய வயதை நெருங்கிவிட்டதால் முகத்தில் சுருக்கங்கள் விழ ஆரம்பித்திருந்தன. காதோரமும் ஓரிரு நரை முடிகள் எட்டிப்பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தன. இருந்தாலும் நீறு பூசிய முகம் அவருக்கு நல்ல களையைக் கொடுத்திருந்தது


முகத்தின் விழுந்த வியர்வையைத் துடைத்தபடியேசாலாட்சி, கொஞ்சம் மோர் கொண்டு வாஎன்று குரல் கொடுத்தார்


வந்த மோரைக் குடித்துவிட்டு மனைவியின் முகத்தை ஏறிட்டார்நாளைக்கு கார்த்திகைல்ல” 


ஆமாம், அதுக்கென்ன மாசா மாசம் வந்துகிட்டுத்தானே இருக்கு


என்ன இப்படிச் சொல்ற, கோவிலுக்குப் போவேணாமா, அர்ச்சனைச் சாமான்லாம் வாங்கிட்டேல்ல


அதெல்லாம் வாங்கியாந்தாச்சு, ஆனா இந்த மட்டுக்கு நான் வரல்ல, சொல்லிப்புட்டேன்


அவருக்கு முணுக்கென்று கோபம் வந்துவிட்டதுஎன்ன பேச்சுப்பேசுற, நம்மளை இந்த நிலைமைல வச்சுருக்கிற முருகனை மாசம் ஒருநாள் கூடப் பாக்க முடியாதா


நல்லா வச்சுருக்கிறான், உங்க பங்காளிஹ நிலைமை என்ன, உங்க நிலைமை என்னன்னு யோசிச்சுப்பாத்துப் பேசுங்க


அவன் அவனோட கர்மத்துக்கு ஏத்தமாதிரி பலன் கிடைக்குது, எல்லாம் முருகன் செயல்னு நினைச்சுப் போய்க்கிட்டே இருக்கணும், பாத்துக்க


இப்படி ஏதாச்சும் சொல்லி என் வாயை அடைச்சுப்பிடுங்க, இந்த தடவை என் மனசு சரியில்லை, நான் வரலைஆமா


இதற்குமேல் பேச்சுத்தொடர்ந்தால் அது பெரும் வாக்குவாதமாக மாறிவிடும் என்று செட்டியாருக்குத் தெரிந்திருந்தது. அதனால் மௌனமாக இருந்தார். அதே நேரம் வீட்டை நோக்கி ஒருவர் வருவதைக் கண்ட சாலாட்சியும் உள்ளே சென்றாள்


என்ன மாரி, ஒரே மப்பும் மந்தாரமுமா இருக்கேஎன்றபடி எதிரில் வந்தமர்ந்தார் கந்தப்ப பண்டாரம். நண்பரும் இள வயதிலேயே துறவறம் பூண்டவருமான கந்தப்பரிடம் செட்டியாருக்கு அதிகப் பிரியம். ஆகவே அவர் உரிமை எடுத்துக்கொண்டு பேசுவதை மாரிச்செட்டியார் கண்டுகொள்ளவில்லை. தவிர, தன்னுடைய ஆற்றாமையைக் கொட்டவும் ஒரு ஆள் வேண்டுமல்லவா.  


வழக்கம்போலத்தான் கந்தப்பா, என்ன செய்ய, நம்மளை இன்னும் அவ புரிஞ்சுக்கிடலை அவ்வளவுதான்என்றார்


கெட்டும் பட்டணம் போஎன்பார்கள். ஆனால் எந்தக் கேடும் இல்லாமல் ஆயிரத்தவர் என்ற குடும்பப்பிரிவைச் சேர்ந்த மாரிச்செட்டியாருடைய முன்னோர்கள் பல ஆண்டுகள் முன்பே சென்னப்பட்டணத்தில் வந்து தஞ்சமடைந்து தங்கள் குலத்தொழிலைச் செய்து வந்தார்கள். அவருடைய பங்காளிகள் பலர் வட்டிக்கு மேல் வட்டி வாங்கியும் இன்னும் சிலர் பர்மா, மலேயா என்ற நாடுகளுக்குச் சென்றும் செல்வத்தில் கொழித்தனர். ஆனால் போதும் என்ற மனமுடையவராக மாரிச்செட்டியார் இருந்தார். அப்படியே அதிகமாக வருவாய் வந்தால் அதைத் தரும காரியங்களுக்குச் செலவு செய்தார். கோவில்களுக்குக் கொடுத்தார். அதிலும் ஊருக்கு வெளியே குடிகொண்டிருக்கும் திருப்போரூர் முருகன் (அது பொயு 1673ம் ஆண்டுமீது அவருக்கு அதிக பக்தி. ஒவ்வொரு கார்த்திகைக்கும் பார்க் டவுனிலிருந்து தம்பதி சமேதராக திருப்போரூர் சென்று அர்ச்சனை செய்து வருவார்


உறவினர்கள் எல்லாரும் செல்வத்தில் மேன்மேலும் உயர, கணவர் இப்படிப்பிழைக்கத் தெரியாதவராகஇருக்கிறாரே என்று சாலாட்சிக்கு ஆற்றாமை. நாள், கிழமை என்றால் அலங்கரித்துக்கொண்டு போக நகை நட்டுக்கூட இல்லையென்றால் அவளும் என்ன செய்வாள். அவர்கள் கூட்டத்தில் எந்த விசேஷம் நடந்தாலும் அங்கு போகும்போதெல்லாம் அவர்களைத் துளைக்கும் இளக்காரப் பார்வைகளை அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர்களுக்கும் வழக்கமாக நடக்கும் இந்தச் சண்டையில் இன்று சாலாட்சியின் கோபம் முருகன் மீதே பாய்ந்து விட்டது


விடு மாரி, போகப்போகச் சரியாகிடும்என்றார் கந்தப்பர்.


கோவிலுக்குக் கூட வரமாட்டேன்னு சொல்றா….என்னச்செய்ய” 


இந்த ஒரு கார்த்திகைக்கு நா வாரேன், அவ்வளவுதானேஎல்லாம் முருகன் பாத்துப்பான்என்று ஆதவரளித்தார் கந்தப்பர்


இருந்தாலும் அவருக்கு இரவு முழுவதும் தூக்கமில்லை. புரண்டு கொண்டே இருந்தார். அதிகாலையில் நண்பர்கள் இருவரும் திருப்போரூர் புறப்பட்டனர். போகும்போது கூட முகத்தை உம்மென்று வைத்துக்கொண்டே விடை கொடுத்தாள் சாலாட்சி. மனசு சரியில்லாமல் கோவில் வந்த செட்டியாருக்கு முருகனைப் பார்த்தவுடன் கண்ணீர் தாரை தாரையாக வந்தது. அருமையான தரிசனம்


உன்னை ஒழிய ஒருவரையும் நம்புகிலேன்       

பின்னை ஒருவரையான் பின்செல்லேன் - பன்னிருகைக்

கோலப்பா! வானோர் கொடியவினை தீர்த்தருளும்

வேலப்பா! செந்தில் வாழ்வே


என்று கந்தப்பர் மனமுருகப்பாடியதைக் கேட்டால் ஈரமில்லாத இதயமும் கசியும். செட்டியாருக்குக் கேட்கவேண்டுமா. முருகனை மனமுருக வேண்டிவிட்டு, மதிய வேளையில் இருவரும் வீடு திரும்பத் தொடங்கினர். கொஞ்ச நேரத்திற்கெல்லாம்கந்தப்பா, என்னமோ தெரியலை கிறுகிறுன்னு வருதுஎன்றார் செட்டியார். அவருக்கு மனதில்தான் நோய் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட கந்தப்பரும்ஒண்ணும் இல்லை, காலைல இருந்து சாப்பிடலைல்ல, அதான்அங்கே செங்கண்மால் ஈஸ்வரர் கோவில் தெரியுது பாரு. அங்கே போய் கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு வெயில் தாழப் போவோம்என்றார்


கோவில் குளக்கரையில் நிழலான இடமாகப் பார்த்து அங்குள்ள திட்டில் இருவரும் படுத்தனர். செட்டியாருக்குத் தூக்கம் கண்ணைச் சுழற்றியது. திடீரென்று அவரை யாரோ எழுப்பினார்கள். விழித்துப் பார்த்த செட்டியார் அசந்து போனார். ஜோதிஸ்வரூபமாக முருகப் பெருமான் அவர் முன் தோன்றியிருந்தார். பேச வார்த்தைகள் வராமல் விழித்தார் செட்டியார். சாமியிடம் என்னன்னவோ கேட்கவேண்டும் என்று பக்தர்கள் பட்டியல் போட்டு வைத்திருப்பார்கள். ஆனால் நேரில் பார்த்தால் இப்படித்தான்


அதைக் கண்டு புன்னகை செய்த முருகன்.  “மாரி, எதற்காக நீங்கள் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு ஊரில் இருந்து எண்ணைத் தரிசிக்க வரவேண்டும். அதோ அந்தப் புற்றில் நான் இருக்கிறேன். என்னை எடுத்துக்கொண்டு சென்று உங்கள் வீட்டின் அருகே ஒரு கோவில் கட்டிக் கும்பிட்டு வாருங்கள்என்று மொழிந்தான்


சட்டென்று விழிப்பு வந்தது செட்டியாருக்கு. அட, இதெல்லாம் கனவா என்று கந்தப்பரைப் பார்க்க அவரும் அதே போலத் திடுக்கிட்டு விழித்ததைப் பார்த்தார்


என்ன கந்தப்பா


இல்லை நான் ஒரு கனாக்கண்டேன்நிஜம் போல இருந்தது


என்ன முருகன் வந்தானா


அட, எப்படி உனக்குத் தெரியும்  !!!


நண்பர்கள் இருவரும் தங்கள் கண்ட கனவைப் பரிமாறிக்கொண்டார்கள். அதன் படி புற்றைத் தோண்டவும் தீர்மானித்தார்கள். ஆச்சரியகரமாக, கனவில் வந்து முருகன் சொன்னது போல, அங்கே ஒரு முருகனின் சிலை இருந்தது. இருவருக்கும் பெரு மகிழ்ச்சி. ஆடிப்பாடி அதை தன் வீட்டிற்குச் செட்டியார் எடுத்துச் சென்றார். அவருக்குச் சொந்தமான சிறிய இடத்தில் செங்கல் கோவில் ஒன்றை அமைத்து அங்கே அந்தச் சிலையை வைத்து வழிபட்டு வர ஆரம்பித்தார். இதற்குள் இந்தச் செய்தி ஊரெல்லாம் பரவி விட்டது. முருகனருள் பெற்ற மாரிச் செட்டியாரை அனைவரும் மரியாதையுடன் நடத்தினர். அது மட்டுமல்ல, அவர் உற்றார் உறவினர்கள் அனைவரும் தங்களாலான காணிக்கையை அளிக்கஉண்ணாழி, அந்தராளம், மகாமண்டபம் ஆகியவைகளை அமைத்து அதைப் பெரும் கோவிலாகக் கட்டினர்


இதோ,  சென்னை கந்தசாமியின் கோவில் கும்பாபிஷேகம் தடபுடலாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. முதல் மரியாதையை பரிவட்டத்தோடு மாரிச் செட்டியார் பெற்றுக்கொண்டார். அவர் சுற்றமெல்லாம் அவர் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றுக்கொண்டனர். சாலாட்சிக்குப் பெருமை தாங்கவில்லை. கருவறையைப் பார்த்து மனமுருகி மன்னிப்பு வேண்டினாள். முருகன் புன்முறுவலோடு அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்




பி.கு. இந்தச் செய்தி கோவில் கல்வெட்டில் பின்வருமாறு உள்ளது 









Comments

  1. மூவுலகம் பூஜிக்கும், முருகன் அருள் முன் நிற்கும்.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

எது தமிழ்ப் புத்தாண்டு 2.0

புத்தாண்டு என்பது ஒரு  மகிழ்வுக்குரிய தினமாக உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப்படுகிறது. ஒவ்வொரு வருடமும் பழையவற்றை மறந்து ஒரு புதுத் துவக்கத்தை அந்த நாள் உண்டாக்கும் என்று நம்புவோர் உண்டு. ஆனால் உலகத்திலேயே புத்தாண்டு என்பதை கேள்விக்குரிய ஒன்றாக ஆகிய ஒரே சமுதாயம் நம்முடைய தமிழர்களாகவே இருக்கும் என்றெண்ணுகிறேன். ஒவ்வொரு சித்திரை மாதமும் தை மாதமும் எது புத்தாண்டு என்பதில் ஏகப்பட்ட சர்ச்சைகள். அதற்கு மத, ஆன்மிக, கலாச்சார, மொழி சாயம் பூசுவோர் இருதரப்பிலும். இதில் வேடிக்கையான விஷயம் என்னவென்றால் நாட்குறிப்பு என்பது இது எதிலும் சம்பந்தப்பட்டதல்ல. உலகின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் பின்பற்றப்படும் நாட்காட்டிகள் ஏதாவது ஒரு அறிவியல் முறையின் அடிப்படையாகவே அமைந்தது. இந்திய நாட்குறிப்பு முறையும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. அது ஒரு சமயம் சார்ந்தோ அல்லது ஒரு மொழி சார்ந்தோ அமைக்கப்பட்டதல்ல. அதன் பின்னால் இருக்கும் கணக்கீடுகளும் குறிப்புகளும் முழுக்க முழுக்க அறிவியல் சார்ந்தவை.  மிகப் பழமையான இந்திய நாட்குறிப்பு முறையை அது பயன்படுத்தும் பெயர்சொற்களை வைத்து மதிப்பிடுவது சரியான செயல் அல்ல. அக்காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட பல சொற

ராஜராஜனின் மெய்க்கீர்த்தி

பண்டைக்காலத்தில் தமிழ் மன்னர்களின் கல்வெட்டுகளையும்  செப்பேடுகளையும் அவர்களது பரம்பரையைப் பற்றிய புகழுரைகளுடைன் ஆரம்பிப்பது வழக்கமாக இருந்தது.  பெரும்பாலும் இதில் புராணங்களிலிருந்தும், பல செயற்கரிய செயல்களை அவர்களது முன்னோர்கள் செய்ததாகவும் குறிப்பிடுவது உண்டு. கல்வெட்டுகளை செதுக்கியவர்கள், மன்னர்கள் அபிமானத்தைப் பெறுவதற்காக அவர்கள் இஷ்டப்படி  'அடித்து விடுவது' சகஜம். உதாரணமாக பாண்டியர்களின் கல்வெட்டு ஒன்றில், ராமாயணம் நடந்த காலத்தில் ஆட்சிபுரிந்த பாண்டியன், ராமனுக்கும் ராவணனுக்கும் இடையில் சமரசம் புரிந்து வைத்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. இது போன்ற வெற்றுப் புகழுரைகளை விட்டு, மன்னர்கள் அடைந்த வெற்றிகளை மெய்க்கீர்த்திகளாக (உண்மையான புகழாக)  பொறிக்கும் வழக்கம், முதலாம் ராஜராஜன் காலத்தில் தோன்றியது என்பது பெரும்பாலான வரலாற்று அறிஞர்களின் முடிவாகும்.  இந்த மெய்க்கீர்த்திகள் அகவற்பாவில் அமைந்துள்ளன. முதலாம் ராஜராஜரின் ஆட்சிக்காலத்தில் எட்டாம் ஆண்டுக்கல்வெட்டுகளிலிருந்து , அதாவது பொயு 993ஆம் ஆண்டிலிருந்து இவை காணப்படுகின்றன. இந்த மெய்க்கீர்த்திகள் , அவர்களது ஆட்சிக்காலத்தில்,

தமிழ் இலக்கியத்தில் பிரஸ்ன ஜோதிடம்

நமது இந்திய மரபைப் பொருத்தவரை வானவியலும் (astronomy) ஜோதிடமும் (astrology) ஒன்றொடொன்று பின்னிப்பிணைந்தே வந்திருக்கின்றன. வராஹமிகிரர் போன்ற சிறந்த வானவியலாளர்கள் சிறந்த ஜோதிடர்களாகவும் இருந்திருக்கிறார்கள். வேதங்களின் உறுப்பாக, அதாவது அங்கமாகவே ஜோதிட சாஸ்திரம் விளங்குகிறது. வேதத்திற்கு உள்ள ஆறு அங்கங்களில் ஒன்றே ஜோதிடம் என்று தமிழ் நூல்களும் குறிப்பிடுகின்றன. போலவே வானியல், ஜோதிடம் ஆகிய இரண்டு துறைகளுக்கும் உள்ள தொடர்பு தமிழ் இலக்கியங்களிலும் பல இடங்களில் வெளிப்பட்டிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட பாடல் ஒன்றைப் பார்ப்போம். இதைப் பாடியவர் கூடலூர் கிழார். இந்தக் கூடலூர் சேர நாட்டில் இருந்த ஊர். இவர் பாடிய பாடல்கள் புறநானூற்றிலும் குறுந்தொகையிலும் உள்ளன.  ஒரு பங்குனி மாதத்தின் நடுப்பகுதி. மாலை மயங்கி இரவு புகும் நேரம் அது. கூடலூர் கிழார் அவரது வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து வானத்தைப் பார்த்திருக்கிறார். இப்போது போல மின்விளக்குகள் வானத்தைச் சுத்தமாக மறைத்துவிடும் காலம் அல்ல அது. ஆகவே வானத்திலுள்ள விண்மீன்கள் அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. பங்குனி மாதம் என்பதால், சூரியன் மீன ராசியில் சஞ்சரிக்கும் காலம