Skip to main content

The Timeline of Silappadhikaram and the date of Madurai burning

The Tamil Epic Silappadhikaram is a very important literary work as it provides an overview of the ancient Tamil society under the three major kingdoms, Cheras, Cholas and Pandyas. It does so by brilliantly interweaving the story of a merchant couple, Kovalan and Kannagi in the form of a dance drama. For the uninitiated, a brief outline of the story is given below & others can skip a para :) 

The story starts with the marriage of Kovalan, son of a wealthy businessman in the Chola country, with Kannagi who hails from another wealthy merchant family. They start their life in the port city of Poompuhar. However, their marriage runs into trouble as Kovalan was attracted by a dancer named Madhavi.  Even that relationship didn’t last longer. Kovalan and Madhavi separate after a brief period of 'living together'.  Kovalan comes back and starts living with Kannagi again.  Subsequently, both of them travel to Madurai in Pandya country to start a new life. Unfortunately, Kovalan gets executed in Madurai for a crime he didn’t commit. Enraged by this, Kannagi challenges the Pandya King Nedunchezhiyan and proves that her husband is innocent. Felt by remorse as he had wronged Kovalan & erred in judgement, the King dies instantaneously and so was his wife Kopperundevi. Kannagi’s anger didn’t subside as she sets the entire city on fire. Now it is her turn to feel sorry after seeing the sufferings of the common citizens due to the raging fire. The presiding deity of Madurai, Meenakshi appears before Kannagi and pacifies her. The Goddess tells Kannagi that it was predetermined that on that particular day Madurai would be set on fire and the kingdom will collapse. Kannagi then leaves for Chera country and goes to heaven thereafter. Chera King Chenguttuvan hears this story through the hunters. He wanted to build a temple for Kannagi. He goes to north India, defeats the kings ruling there and brings a holy stone for the Kannagi temple. Many kings participate in the consecration ceremony of the temple. The story ends with Chenguttuvan performing Rajasuya Yagna. 

The timeline of the epic is a debatable topic among Tamil scholars and historians. It needs to be emphasised here that there is a distinction between the timeline of the events as described in Sillappadhikaram and the date of the work itself.  It is generally agreed that the epic was written in the post Sangam period, which is 3-5 century CE. However, the kings mentioned in the epic were from the Sangam period. The theory of Ilango being the brother of Chera King Chenguttuvan was disproved by many scholars. So it can be clearly said that the story was written sometime during the 3rd century but the events in the story happened earlier. In terms of the actual story line, numerous dates were attributed to it. However  there are three distinct time periods emerge, which are linked to the date of the epic by most researchers.

3rd Century BCE

Few historians attribute a date of 3rd Century BCE to the epic. This theory has quite a few flaws. Silappadhikaram talks about three great kings of the Sangam era, Chola Karikalan, Pandya Nedunchezhiyan and Chera Cheguttuvan. The ‘Arangetru Kathai’ Chapter of Silappadhikaram praises Karikalan as the one who went to the Himalays and carved the Chola Symbol, Tiger, in the great mountain. It also mentions that he defeated few northern kings on this mission. Pandyan Nedunchezhiyan who is mentioned in the Madurai Kandam (Canto) of the epic was a great ruler praised by many Sangam era poets. He was known as  ‘Ariya Padai kadantha’, one who defeated the army of Arya kings. Then comes Chera Chenguttuvan who goes on a northern trip to bring the sacred stone and in the process defeats few northern kings as well. In effect, there seem to be three major expeditions to the north undertaken by these three Tamil kings in succession. 

The third century BCE was the initial period of the third Tamil Sangam. While the Sangam period poet Mamulanar sings about an invasion by the Mauryas from the north, there is no mention of a Tamil king going on a northern expedition during this time. Further, it is evident that the Maurya expedition from the north as mentioned in the sangam literature happened during Bindusara’s time. His son Ashoka’s inscriptions describe the Tamil Kings as ‘friendly neighbours’.  Hence, it can be concluded that the abovementioned three northern expeditions could not have happened during this period, against a strong Maurya dynasty which was ruling in the north. 

Apart from this, the Tamil Chronology of the kings too didn’t support this theory as Karikalan & Chenguttuvan said to belong to a later date. Hence, it can be safely concluded that the Silappadhikaram happened at a later date than the 3rd Century BCE. 

756 CE

On the other hand, Diwan Bahadur Samikkanu Pillai states that Silappadhikaram happened during 756 CE citing an astronomical note in the epic. While it may be the case that the planetary position was in sync with what was mentioned in Silappadhikaram during 756 CE, it needs to be corroborated with other historical facts as well. The 8th century TN history was relatively well documented. The Pallavas were ruling the north of TN, while the Medieval Pandays were ruling the south. Medieval Pandya chronology was well established by their copper plates and inscriptions. There is no record of a king Nedunchezhian" or burning of Madurai during this period. 

This was also the time when the Bhakthi Movement in Tamil Nadu was at its peak, with Nayanmars (Saiva saints) and Azhwars (Vaishnava saints) ushering in the rejuvenation of Hinduism in Tamil Nadu. During the Silappadhikaram period, Sramana religion and Buddhism were prominent, as evidenced by the passages in Sillappadhikaram and its sequel literary work, Manimegalai. Silappadhikaram didn't mention anything about Pallavas who were powerful during the 8th century. Hence, this theory cannot be corroborated with other contemporary historical records which are well documented. 

2nd Century CE

This brings us to the third & more plausible historical timeline block which many scholars attribute to this epic, the second century CE. This is the last century of the Sangam period where powerful Tamil kings ruled the land. This is also the period when the Mauriyan empire declined and north India was ruled by a number of kingdoms. So in all probability the successive missions mentioned in the Tamil literature were only plausible during this time. The Tamil kings' chronology was also in support of this time period. Further, Silappadhikaram mentions that the Srilankan King Gayavahu (Gajabhahu) was one of the participants during the consecration ceremony of Kannagi temple,

"Kudagak Kongarum Maluva Ventharum

Kadal Suzh ilangai Gayavahu Venthanum"

The verse clearly states that Gayavahu who ruled the Sri Lanka, came for this ceremony. The Gayavahu referenced here is said to be Gajabahu I who ruled Sri Lanka between 114 CE to 135 CE according to Mahavamsam. Sri Lankan historical records also state that Gajabahu returned to Sri Lanka with the anklet  of ‘Paththini Deivam’,  the noble woman, an obvious reference to Kannagi. 

Further, Sillappadhikaram also notes that one Nutruvan Kannan (Sata Karni) helped Chenguttuvan during his northern expedition.

"Vetrumai Indri Ninnodu Kalantha Nutruvar Kannarum"

It is well known that the Satakarni was the name(s) of the Satavahana kings who ruled central India during late second century BCE to 3rd Century CE. There are few kings with the name Satakarni who ruled during the 2nd century CE. This is another piece of corroborative evidence that the epic indeed happened during the 2nd century CE. This also enhances the possibility of Ilango Adigal, who lived about a century later, writing a great literary masterpiece based on the incidents that happened a few decades back. 

Astronomical Correlation

Based on the above timeline, I have started searching the software Jaggantha Hora to see if the astronomical note as given in the epic (which was also used by Diwan Bahadur Samikkanu Pillai) has a matching year in the 2nd century. Now, what exactly was mentioned in the note ?

Adi Thingal Per iruḷ pakkattu, 

alzhal cer kuṭṭattu, aṭṭami nandru, 

veḷḷi vaarathu, oḷ eri uṇṇa, 

uraisal maduraiyodu arasu kedurum

eṉum uraiyum unde, nirai thodiyoye

The above verse comes in Katturai Kathai. Through this verse, Goddess Meenakshi tells Kannagi that all these events were predetermined, that Madurai will be burnt & kingdom will fall on a particular day. That day mentioned here is Adi Thingal (Kataka Month), Per Irul Pakkam (Krishna Paksha), Azhal Ser Kuttathu (The First leg of Krithika Nakshatra), Velli Varathu (Friday). So in effect, this happened during the Kataka month as per the solar calendar, on a Krishna Paksha, with the first leg of Krithika Nakshatra falling on a Friday. So i went and searched for this combination during 2nd CenturyWith Sun in Kataka Rasi during Adi month, the Krishna Ashtami was mostly falling on Revathi and Ashwini Nakshatra and sometimes on Bharani. Ashtami with Krithika seem to be a very rare combination. During June 19, 116 Ashtami fell on a Friday but that was a day of Revathi star. 

With few such iterations, i could zero in on July 14th, 130 on which this rare combination happened. It was Krishna Ashtami on Friday during the Adi month (Sun in Kataka). The star with Krithika in its first leg during the night. At that time the city of Madurai was set on fire by Kannagi. This falls exactly in line with Gajabahu’s reign, which is documented in Sri Lankan history. This also has corroboration with other evidence, such as the Satavahana rulers mentioned above. 

While there may be further research required to look at other astronomical events in the epic which can support this date, it is quite clear from the evidence available that the epic indeed happened during the 2nd century and the date on which Madurai was set on fire, July 14th 130 CE. 


Popular posts from this blog

தமிழ் இலக்கியத்தில் பிரஸ்ன ஜோதிடம்

நமது இந்திய மரபைப் பொருத்தவரை வானவியலும் (astronomy) ஜோதிடமும் (astrology) ஒன்றொடொன்று பின்னிப்பிணைந்தே வந்திருக்கின்றன. வராஹமிகிரர் போன்ற சிறந்த வானவியலாளர்கள் சிறந்த ஜோதிடர்களாகவும் இருந்திருக்கிறார்கள். வேதங்களின் உறுப்பாக, அதாவது அங்கமாகவே ஜோதிட சாஸ்திரம் விளங்குகிறது. வேதத்திற்கு உள்ள ஆறு அங்கங்களில் ஒன்றே ஜோதிடம் என்று தமிழ் நூல்களும் குறிப்பிடுகின்றன. போலவே வானியல், ஜோதிடம் ஆகிய இரண்டு துறைகளுக்கும் உள்ள தொடர்பு தமிழ் இலக்கியங்களிலும் பல இடங்களில் வெளிப்பட்டிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட பாடல் ஒன்றைப் பார்ப்போம். இதைப் பாடியவர் கூடலூர் கிழார். இந்தக் கூடலூர் சேர நாட்டில் இருந்த ஊர். இவர் பாடிய பாடல்கள் புறநானூற்றிலும் குறுந்தொகையிலும் உள்ளன.  ஒரு பங்குனி மாதத்தின் நடுப்பகுதி. மாலை மயங்கி இரவு புகும் நேரம் அது. கூடலூர் கிழார் அவரது வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து வானத்தைப் பார்த்திருக்கிறார். இப்போது போல மின்விளக்குகள் வானத்தைச் சுத்தமாக மறைத்துவிடும் காலம் அல்ல அது. ஆகவே வானத்திலுள்ள விண்மீன்கள் அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. பங்குனி மாதம் என்பதால், சூரியன் மீன ராசியில் சஞ்சரிக்கும் காலம

ராஜராஜனின் மெய்க்கீர்த்தி

பண்டைக்காலத்தில் தமிழ் மன்னர்களின் கல்வெட்டுகளையும்  செப்பேடுகளையும் அவர்களது பரம்பரையைப் பற்றிய புகழுரைகளுடைன் ஆரம்பிப்பது வழக்கமாக இருந்தது.  பெரும்பாலும் இதில் புராணங்களிலிருந்தும், பல செயற்கரிய செயல்களை அவர்களது முன்னோர்கள் செய்ததாகவும் குறிப்பிடுவது உண்டு. கல்வெட்டுகளை செதுக்கியவர்கள், மன்னர்கள் அபிமானத்தைப் பெறுவதற்காக அவர்கள் இஷ்டப்படி  'அடித்து விடுவது' சகஜம். உதாரணமாக பாண்டியர்களின் கல்வெட்டு ஒன்றில், ராமாயணம் நடந்த காலத்தில் ஆட்சிபுரிந்த பாண்டியன், ராமனுக்கும் ராவணனுக்கும் இடையில் சமரசம் புரிந்து வைத்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. இது போன்ற வெற்றுப் புகழுரைகளை விட்டு, மன்னர்கள் அடைந்த வெற்றிகளை மெய்க்கீர்த்திகளாக (உண்மையான புகழாக)  பொறிக்கும் வழக்கம், முதலாம் ராஜராஜன் காலத்தில் தோன்றியது என்பது பெரும்பாலான வரலாற்று அறிஞர்களின் முடிவாகும்.  இந்த மெய்க்கீர்த்திகள் அகவற்பாவில் அமைந்துள்ளன. முதலாம் ராஜராஜரின் ஆட்சிக்காலத்தில் எட்டாம் ஆண்டுக்கல்வெட்டுகளிலிருந்து , அதாவது பொயு 993ஆம் ஆண்டிலிருந்து இவை காணப்படுகின்றன. இந்த மெய்க்கீர்த்திகள் , அவர்களது ஆட்சிக்காலத்தில்,

சமணர் கழுவேற்றம் - நடந்தது என்ன

தமிழக சமய வரலாற்றில் ஒரு பெரும் பிரச்சனையாகப் பேசப்படும் நிகழ்வுகளில் ஒன்று மதுரையில் சமணர்களைக் கழுவேற்றிய சம்பவம்தான். எண்ணாயிரம் சமணர்களை பாண்டியன் நெடுமாறன் கழுவேற்றிவிட்டான் என்று சொல்லப்படுவதில் உண்மை இருக்கிறதா. இதன் பின்னணி என்ன என்று ஆராய்வோம். முதலில், இந்த நிகழ்வுக்கான எந்த ஒரு உறுதியான வரலாற்றுச் சான்றும் இல்லை என்பதை நினைவுறுத்திக்கொள்ளவேண்டும். இங்கே உறுதியான சான்று என்று நான் குறிப்பிடுவது கல்வெட்டுகள் அல்லது செப்பேடுகள் போன்ற சான்றுகள்.  நெடுமாற பாண்டியனின் காலத்திற்குப் பின்னால் கிடைத்த பாண்டியர்கள் கல்வெட்டுகளும் செப்பேடுகளும் இந்த நிகழ்ச்சி நடந்ததற்கான சான்று எதையும் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆகவே, இலக்கியச் சான்றுகளைக் கொண்டே இந்த நிகழ்வை நாம் ஆய்வுசெய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இந்த இலக்கியச் சான்றுகளைப் பொருத்தவரை, அகச்சான்று என்பது மிக முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. அதாவது, ஒரு சம்பவத்தில் நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்ட நபர்கள் அதைப் பற்றிப் பதிவுசெய்வது அகச்சான்றாகும். இந்த நிகழ்வு தொடர்பாக நமக்குக் கிடைத்த அகச்சான்றுகள் என்னென்ன? இதைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால், அந்