Skip to main content

சித்திரைத் திருவிழா - 5

அடுத்தடுத்த இரண்டு படையெடுப்புகளால் நிலைகுலைந்த மதுரை நகரையும் கோவிலையும், பராக்கிரம பாண்டியர் சீரமைக்க முயன்றுகொண்டிருந்தார் என்று பார்த்தோம். ஆனால் அவரை விதி விடவில்லை.

டெல்லியில் கில்ஜிகளின் ஆட்சி முடிவடைந்து துக்ளக் வம்சம் ஆட்சியைப் பிடித்தது. இந்த  இடைப்பட்ட காலத்தில்  வாரங்கல்லின் காகதீயர்களும் துவாரசமுத்திரத்தில் ஹொய்சாளர்களும் தங்கள் நாட்டை மீண்டும் ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டுவந்திருந்தனர். காகதீய அரசனான பிரதாபருத்திரன்  ஒரு படி மேலே போய் டெல்லிக்கு கப்பம் கட்ட மறுத்துவிட்டான்.  இவர்களை அடக்குவதற்காக, டெல்லி சுல்தானான கியாசுதீன் துக்ளக் தன்னுடைய மூத்த மகனும் இளவரசனுமான உலூக் கானை தென்னிந்தியாவுக்கு ஒரு படையோடு அனுப்பிவைத்தான். இந்த உலூக் கான் தான் பின்னாளில் டெல்லி அரியணை ஏறிய 'பிரசித்தி' பெற்ற முகம்மது பின் துக்ளக். அப்பாவியாகவும் காமெடியனாகவும் சித்தரிக்கப்படும் இவன் உண்மையில் மிகக் கொடூரமானவன்.

1323ல் கிளம்பிய உலூக் கான் வாரங்கல்லையும் துவாரசமுத்திரத்தையும் வென்று சூறையாடி தமிழகத்திற்குள் நுழைந்தான். திருவரங்கத்தில் அந்த ஆண்டு பங்குனித் திருவிழாவில் புகுந்து இவனது படைகள் பேரழிவை ஏற்படுத்தின.ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளுமாக ஆயிரக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர். ஸ்ரீரங்கம் கோவிலையும் பாழ்படுத்தின இவனது படைகள்.   நம்பெருமானை எடுத்துக் கொண்டு கோவிலிலிருந்து தப்பிய ஆச்சார்யார்கள் தென்னகத்தின் பல பகுதிகளுக்கும் அவரை எடுத்துச் சென்றதையும் அதில் அவர்கள் பட்ட கஷ்டங்களையும் வைணவ குரு பரம்பரை சரித்திரம் சொல்லுகிறது. திருவரங்கன் உலா என்ற பெயரில் ஸ்ரீவேணுகோபாலன் இந்தக் கதையை எழுதியிருக்கிறார். ஆர்வமுள்ளவர்கள் படித்துப்பாருங்கள்.



ஐந்தாம் நாள் திருநாளில் குதிரை வாகனத்தில் சுவாமியும் அம்மனும் 

இப்போது மதுரைக்கு வருவோம், உலூக் கானின் படைபலத்தையும் அவன் ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் அழிவையும் கேட்ட பராக்கிரம பாண்டியன், 'வழக்கம்' போல் மதுரையை விட்டு ஓடி காளையார் கோவிலில் தஞ்சம் புகுந்தான். காக்க வேண்டிய அரசன் ஓடிவிட்டதையும் ஸ்ரீரங்கம் கோவிலுக்கு நேர்ந்த அழிவையும் கேட்ட கோவில் ஸ்தானீகர்கள் மனம் கலங்கினார்கள். கோவிலைக் காக்க சில ஏற்பாடுகளையும் செய்தனர். சொக்கநாதர் சன்னதி கருவறையின் வாயிலில் ஒரு சுவரை எழுப்பி மூடி. அதன் முன் ஒரு கிளிக்கூண்டையும் வைத்தனர்.  சன்னதியின் முன் ஒரு லிங்கத்தை வைத்துவிட்டு,  மீனாட்சி அம்மையை கோவில்  விமானத்தில் அஷ்டபந்தனம் செய்து மறைத்து வைத்தனர். இளையனார் போன்ற உற்சவ மூர்த்திகளை பூமிக்கடியில் மறைத்துவைத்துவிட்டு,  சுவாமி,  அம்மன் விக்கிரகங்களுடன் நாஞ்சில் நாட்டில் தலைமறைவானார்கள்.

தடுக்க யாரும் இல்லாமல் மதுரையில் நுழைந்த உலூக் கான், நகரை சூறையாடி கோவிலின் பல பகுதிகளுக்கும் அழிவை ஏற்படுத்தினான். அர்த்த மண்டபம், மகா மண்டபம் போன்றவை அழிக்கப்பட்டன. அதிர்ஷ்டவசமாக கருவறையை அவர்கள் சேதப்படுத்தவில்லை. கருவறையைச் சுற்றியிருந்த கல்யானைகளைக் கண்ட படைவீரர்கள், அதைப் பற்றிக் கேட்டபோது, கல்யானைக்கு கரும்பு அளித்த திருவிளையாடல் அவர்களிடம் கூறப்பட்டதாகவும், அதைக் கேலி செய்ய அவர்களில் ஒருவன் ஒரு கரும்பை யானை ஒன்றின் வாயில் திணித்ததாகவும் அதை யானை சாப்பிட்டதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்த வீரர்கள், ஏதோ மந்திர சக்தி அங்கு இருப்பதாக எண்ணி அந்த இடத்தை விட்டு ஓடிவிட்டதாகவும் ஒரு கதை உண்டு. எது எப்படியானாலும் கருவறை சேதமடையவில்லை.

இதற்கிடையில் காளையார் கோவிலில் பதுங்கியிருந்த பராக்கிரம பாண்டியர் உலூக் கானின் படைகள் மீது தாக்குதல் ஒன்றைத் தொடுத்தார். ஆனால், குஸ்ராவ் கானுக்கு எதிராகக் கிடைத்த வெற்றி போல்  இங்கே கிடைக்கவில்லை. போரில் தோல்வியுற்று கைதியாக டெல்லிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார் பராக்கிரம பாண்டியர். போகும் வழியில் கொலை செய்யப்பட்டு மாண்டார். இவ்வாறாக பாண்டியன் முடத்திருமாறனால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட மதுரைப் பாண்டியர் வம்சம் பராக்கிரம பாண்டியருடன் முடிவுக்கு வந்தது.

மாலிக் கபூரும், குஸ்ராவ் கானும் நிகழ்த்திய முந்தைய படை எடுப்புகளின் நோக்கம் கொள்ளை மட்டும்தான். ஆனால் உலூக் கானின் நோக்கம் மாபார் என்று அழைக்கப்பட்ட மதுரையை தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்வதும் கூட. எனவே தன்னுடைய பிரதிநிதியாக ஜலாலுதீன் ஆசன் கான் என்பவனை மதுரையில் அமர்த்திவிட்டு டெல்லி திரும்பினான் உலூக்கான். சிறிது காலம் துக்ளக்கின் பிரதிநிதியாக மதுரையை ஆண்ட ஆசன் கான், 1335ல்  உலூக்கானின் ஆதரவாளர்களைக் கொன்றுவிட்டு  தானே மதுரையின் சுல்தான் என்று பிரகடனப் படுத்திக்  கொண்டான். அதிலிருந்து 43 ஆண்டுகள் மதுரை சுல்தான்கள் தனி ராஜ்ஜியமாக மதுரையை ஆண்டனர். அக்காலத்தில் மதுரை பேரழிவுகளைச் சந்தித்தது. கோவில் வழிபாடுகள் முற்றிலும் நின்று போயின.

இந்த இருளைப் போக்கும் ஒளி வடக்கே துங்கபத்திரை நதிக்கரையில் தோன்றியது.

                                                                                                                                   அடுத்து


படங்கள் நன்றி - ஸ்டாலின் ஃபோட்டோகிராஃபி

உசாத்துணைகள்
1. The India they saw - Meenakshi Jain
2. Madurai through the ages - Devakunjari
3. South India and her Muhammadan Invaders - S Krishnaswamy Iyangar

Comments

Popular posts from this blog

சமணர் கழுவேற்றம் - நடந்தது என்ன

தமிழக சமய வரலாற்றில் ஒரு பெரும் பிரச்சனையாகப் பேசப்படும் நிகழ்வுகளில் ஒன்று மதுரையில் சமணர்களைக் கழுவேற்றிய சம்பவம்தான். எண்ணாயிரம் சமணர்களை பாண்டியன் நெடுமாறன் கழுவேற்றிவிட்டான் என்று சொல்லப்படுவதில் உண்மை இருக்கிறதா. இதன் பின்னணி என்ன என்று ஆராய்வோம்.

முதலில், இந்த நிகழ்வுக்கான எந்த ஒரு உறுதியான வரலாற்றுச் சான்றும் இல்லை என்பதை நினைவுறுத்திக்கொள்ளவேண்டும். இங்கே உறுதியான சான்று என்று நான் குறிப்பிடுவது கல்வெட்டுகள் அல்லது செப்பேடுகள் போன்ற சான்றுகள்.  நெடுமாற பாண்டியனின் காலத்திற்குப் பின்னால் கிடைத்த பாண்டியர்கள் கல்வெட்டுகளும் செப்பேடுகளும் இந்த நிகழ்ச்சி நடந்ததற்கான சான்று எதையும் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆகவே, இலக்கியச் சான்றுகளைக் கொண்டே இந்த நிகழ்வை நாம் ஆய்வுசெய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

இந்த இலக்கியச் சான்றுகளைப் பொருத்தவரை, அகச்சான்று என்பது மிக முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. அதாவது, ஒரு சம்பவத்தில் நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்ட நபர்கள் அதைப் பற்றிப் பதிவுசெய்வது அகச்சான்றாகும். இந்த நிகழ்வு தொடர்பாக நமக்குக் கிடைத்த அகச்சான்றுகள் என்னென்ன?

இதைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால், அந்தக் காலகட்ட…

களப்பிரர் யார் - 1

'ரூம் போட்டு யோசிப்பாங்களோ' என்ற பிரபலமான தமிழ்திரைப்படக் காமெடி வசனம் யாருக்குப் பொருந்துகிறதோ இல்லையோ, வரலாறு என்ற பெயரில் இப்போதெல்லாம் இணையத்தில் எழுதிக்குவிப்போருக்குப் பொருந்தும். அதமபட்சம் சாண்டில்யன் நாவல்களில் வரும் அளவு கூட வரலாற்றுக் குறிப்புகள் இல்லாமல் எழுதப்பட்ட பல கட்டுரைகள் சர்வசாதாரணமாகக் கிடைக்கின்றன. அஜெண்டா வைத்துக்கொண்டு எழுதும்போது ஆய்வுகள் எதற்கு என்ற நோக்கில் எழுதப்படும் இவ்வகைக் கட்டுரைகளுக்கு எதிர்வினை எழுத வேண்டுமா என்று யோசித்தாலும், இதுவே வரலாறு என்று நிலைநிறுத்தப்படும் அபாயம் இருப்பதால், அப்படி எழுதப்பட்ட களப்பிரரைப் பற்றிய கட்டுரைக்கு ஒரு பதில்.



களப்பிரர் காலத்தைப் பற்றிய சரியான தகவலோடு தொடங்கும் (பொயு 2 - 5ம் நூற்றாண்டு) இக்கட்டுரை இரண்டாவது பத்தியில் சறுக்கிவிடுகிறது. தொல்காப்பியம், திருக்குறள், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை எல்லாம் பொயு 1ம் நூற்றாண்டிலிருந்து படைக்கப்பட்டதாகச் சொல்கிறது.  பொயுமு 10ம் நூற்றாண்டிலேயே இயற்றப்பட்டதாக சிலரால் குறிப்பிடப்படும் தொல்காப்பியத்தின் காலத்தை, பொயுமு 1ம் நூற்றாண்டிற்குப் பின்னால் கொண்டு செல்லமுடியாது என்பதே மாம…

க்ஷத்திரியப் பிராம்மணர்கள்

நீண்ட நாட்களாக எழுத வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த கட்டுரை. நண்பர் @oorkkaaran  அவர்கள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவரிடம் தாமதத்திற்கு மன்னிப்பும் எழுதத்தூண்டியதற்கு நன்றியும்


பண்டைய பாரதத்தின் சமூகம் தொழில் அடிப்படையில் நான்கு வர்ணங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்தப் பிரிவுகள் அவ்வளவு கறாராக ஆரம்பத்தில் கடைப்பிடிக்கப்படவில்லை என்பதைக் காண்கிறோம். புராண இதிகாச காலங்களை எடுத்துக்கொண்டால் போர்த்தொழில் புரியும் க்ஷத்திரியரான கௌசிகர் வேதங்களைப் படித்து இராஜரிஷியாகவும் பின்னர் பிரம்மரிஷி விஸ்வாமித்திரராகவும் ஆகிவிட்டார். வேடனான வால்மீகி ரிஷியாகப் போற்றப்படுகிறார். அதேபோல் பிராமணரான பரசுராமர், போர்வேடம் பூண்டு க்ஷத்திரியர்களுடன் போர் புரிந்ததைப் பார்க்கிறோம். இப்படிப் பல உதாரணங்கள். இந்த வகையில் பிராமணராகப் பிறந்தாலும் போர்த்தொழில் புரிந்தவர்களை க்ஷத்திரியப் பிராமணர்கள் என்று குறிக்கும் வழக்கம் வந்தது. 
மகாபாரதத்தில் வரும் துரோணரும், கிருபரும், துரோணரின் மகனான அஸ்வத்தாமனும் குருக்ஷேத்திரப் போரில் பெரும் பங்கு வகித்தார்கள். பரசுராமர் பீஷ்மருக்கும் கர்ணனுக்கும் போர்க்கலையைக் கற்றுத்…