Skip to main content

சித்திரைத் திருவிழா - 7

கம்பண்ணர் மதுரையை சுல்தான்களிடமிருந்து மீட்டதும், சீர்கெட்டுப் போயிருந்த நிர்வாகத்தை செம்மைப் படுத்த முயன்றார். மதுரை முறைப்படி விஜயநகரப் பேரரசின் ஒரு அங்கமாக ஆக்கப்பட்டது. பாழடைந்து கிடந்த மீனாட்சி அம்மன் கோவிலும் சீரமைக்கப்பட்டது. கம்பண்ணர் ஆட்சி அமைத்ததைக் கேட்ட ஸ்தானீகர்களும் நாடு திரும்பினர். கோவிலில் பூஜைகள் வழக்கம்போல் துவக்கப்பட்டன.

கம்பண்ணருக்குப் பிறகு விஜயநகரத்தின் பிரதிநிதியாக இரண்டாம் ஹரிஹரரின் மகன் பொறுப்பேற்றார். அதன்பின் 'உடையார்கள்' என்று அழைக்கப்பட்ட விஜயநகரின் பிரதிநிதிகள் மதுரையை ஆண்டனர். பதினைந்தாம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் விஜயநகரத்தில் ஏற்பட்ட குழப்பங்களின் காரணமாக அந்த அரசின் பிடி தளர்ந்தது. சங்கம வம்சத்தை அடுத்து சாளுவ வம்சமும் அதன்பின் துளு வம்சமும் விஜயநகரத்தை ஆண்டன. இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக்கொண்டு மதுரையை வாணாதிராயர்கள் பிடித்துக்கொண்டனர். அதன் பின் மதுரையின் ஆட்சியுரிமையில் பெருங்குழப்பம் நிலவியது. ஆளுக்காள் உரிமை கோரி தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக்கொண்டனர்.



ஏழாம் திருநாளில்  -   நந்திகேஸ்வர வாகனத்தில் சுவாமியும் யாளி வாகனத்தில் அம்மனும் 

இதற்கிடையில் விஜயநகரத்தின் அரசராக கிருஷ்ணதேவராயர் 1509ம் ஆண்டு பொறுப்பேற்றார். பாமினி சுல்தான்களையும் தம்மை எதிர்த்த மற்ற சிற்றரசர்களையும் வென்று வலிமையான அரசு ஒன்றை உருவாக்கினார். மதுரையின் பிரதிநிதியாக பலம் வாய்ந்த தளபதியான நாகம நாயக்கரை அனுப்பினார். இது கிருஷ்ண தேவராயரின் ஆட்சிக்காலத்தில் எந்த ஆண்டு நடந்தது என்று சரிவரத் தெரியவில்லை. ஆனால் மதுரைக்கு வந்த நாகம நாயக்கர் விஜயநகரப் பேரரசை எதிர்த்துப் புரட்சி செய்தார். இதனால் வெகுண்ட கிருஷ்ணதேவராயர் அவரை பணியவைக்க நாகம நாயக்கரின் மகனான விஸ்வநாத நாயக்கரை அனுப்பினார். தந்தை என்றும் பாராமல், நாகம நாயக்கரைத் தோற்கடித்த விஸ்வநாதர், அவரைச் சிறைப்பிடித்து கிருஷ்ணதேவராயரிடம் கொண்டு சென்றார். விஸ்வநாத நாயக்கரின் கடமை உணர்ச்சியைப் பாராட்டி அவரையே மதுரையின் பிரதிநிதியாக நியமித்தார். தனது நண்பரும் தளவாயுமான அரியநாத முதலியருடனும் பிரதானியான கேசவப்பருடனும் மதுரை பயணமானர் விஸ்வநாத நாயக்கர். அவருடன் நாகம நாயக்கர் அவருக்காக சேர்த்து வைத்திருந்த பெரும் செல்வத்தையும் எடுத்துச் சென்றார்.

பொயு 1530ல் மதுரையின் ஆட்சியாளராகப் பொறுப்பேற்றார் விஸ்வநாத நாயக்கர். அவருடன் மதுரை நாயக்கர் வம்சம் துவங்கியது. தென் தமிழகத்தின் நிர்வாகத்தை சீர்திருத்தியதில் அவரது தளவாயான அரியநாதரின் பங்கு அளப்பரியது. பாளையக்காரர் முறையை அவர்தான் கொண்டுவந்தார். அதைத் தவிர மதுரைக் கோவிலையும் புனரமைத்தார். மகா மண்டபம், அர்த்த மண்டபம் ஆகியவை திரும்பக்கட்டப்பட்டன. புதிதாக ஆயிரங்கால் மண்டபத்தையும் அரியநாதர் கட்டினார். கோவில் நிர்வாகம், பூஜைகள், திருவிழாக்கள் ஆகியவை புனரமைக்கப்பட்டன. இந்தப் புனரமைப்புப் பணிகளுக்கெல்லாம், விஸ்வநாத நாயக்கர் தம் சொந்தப் பணத்தையே செலவழித்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பங்குனி உத்திர நாளில் மீனாக்ஷியம்மன் திருமணம் நடைபெற்றது என்று முன்னரே பார்த்தோம். அதற்கு முந்தைய நாள் மீனாட்சியம்மையின் திக்விஜயமும், அதற்கு முன் பட்டாபிஷேகமும் விமரிசையாக நடைபெற்றுவந்தன (இன்று அந்த பட்டாபிஷேக வைபவம் நடக்கிறது) . கம்பண்ணர் மீனாக்ஷியின் வாளைப் பெற்று மதுரை ஆட்சியுரிமையை அடைந்ததைக் குறிக்கும் விதமாக, பட்டாபிஷேகத்திருநாள் அன்று, மீனாக்ஷியம்மனின் கையிலிருந்து செங்கோலை நாயக்க மன்னர் பெற்றுக்கொண்டு அம்மையின் பிரதிநிதியாக ஆட்சி செய்யும் வைபவம் ஏற்படுத்தப்பட்டது.



தளவாய் அரியநாதரால் கட்டப்பட்ட ஆயிரங்கால் மண்டபம் 

விஸ்வநாத நாயக்கருக்குப் பின் ஐந்து நாயக்க மன்னர்கள் மதுரையை ஆண்டனர். ஐந்தவதாக ஆட்சி செய்த முத்து வீரப்ப நாயக்கர், தலைநகரை மதுரையிலிருந்து திருச்சிக்கு மாற்றினார். தஞ்சாவூர் நாயக்கர்களின் தொல்லைகளைச் சமாளிக்கவும், வடக்கே இருந்து வரக்கூடிய படையெடுப்புகளின் அபாயத்தைத் தவிர்க்கவுமே அவர் இந்த ஏற்பாட்டைச் செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது.அதன்பின் நாயக்கர் ஆட்சி திருச்சியிலிருந்து தொடர்ந்தது.

                                                                                                                  அடுத்து



படங்கள் நன்றி - ஸ்டாலின் ஃபோட்டோகிராஃபி

உசாத்துணைகள்
1.  History of Nayaks of Madura - R Sathyanatha Aiyar 
2. A History of South India - K A  Neelankanta Sastri 



Comments

Popular posts from this blog

சமணர் கழுவேற்றம் - நடந்தது என்ன

தமிழக சமய வரலாற்றில் ஒரு பெரும் பிரச்சனையாகப் பேசப்படும் நிகழ்வுகளில் ஒன்று மதுரையில் சமணர்களைக் கழுவேற்றிய சம்பவம்தான். எண்ணாயிரம் சமணர்களை பாண்டியன் நெடுமாறன் கழுவேற்றிவிட்டான் என்று சொல்லப்படுவதில் உண்மை இருக்கிறதா. இதன் பின்னணி என்ன என்று ஆராய்வோம். முதலில், இந்த நிகழ்வுக்கான எந்த ஒரு உறுதியான வரலாற்றுச் சான்றும் இல்லை என்பதை நினைவுறுத்திக்கொள்ளவேண்டும். இங்கே உறுதியான சான்று என்று நான் குறிப்பிடுவது கல்வெட்டுகள் அல்லது செப்பேடுகள் போன்ற சான்றுகள்.  நெடுமாற பாண்டியனின் காலத்திற்குப் பின்னால் கிடைத்த பாண்டியர்கள் கல்வெட்டுகளும் செப்பேடுகளும் இந்த நிகழ்ச்சி நடந்ததற்கான சான்று எதையும் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆகவே, இலக்கியச் சான்றுகளைக் கொண்டே இந்த நிகழ்வை நாம் ஆய்வுசெய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இந்த இலக்கியச் சான்றுகளைப் பொருத்தவரை, அகச்சான்று என்பது மிக முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. அதாவது, ஒரு சம்பவத்தில் நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்ட நபர்கள் அதைப் பற்றிப் பதிவுசெய்வது அகச்சான்றாகும். இந்த நிகழ்வு தொடர்பாக நமக்குக் கிடைத்த அகச்சான்றுகள் என்னென்ன? இதைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால், அந்

களப்பிரர் யார் - 1

'ரூம் போட்டு யோசிப்பாங்களோ' என்ற பிரபலமான தமிழ்திரைப்படக் காமெடி வசனம் யாருக்குப் பொருந்துகிறதோ இல்லையோ, வரலாறு என்ற பெயரில் இப்போதெல்லாம் இணையத்தில் எழுதிக்குவிப்போருக்குப் பொருந்தும். அதமபட்சம் சாண்டில்யன் நாவல்களில் வரும் அளவு கூட வரலாற்றுக் குறிப்புகள் இல்லாமல் எழுதப்பட்ட பல கட்டுரைகள் சர்வசாதாரணமாகக் கிடைக்கின்றன. அஜெண்டா வைத்துக்கொண்டு எழுதும்போது ஆய்வுகள் எதற்கு என்ற நோக்கில் எழுதப்படும் இவ்வகைக் கட்டுரைகளுக்கு எதிர்வினை எழுத வேண்டுமா என்று யோசித்தாலும், இதுவே வரலாறு என்று நிலைநிறுத்தப்படும் அபாயம் இருப்பதால், அப்படி எழுதப்பட்ட களப்பிரரைப் பற்றிய கட்டுரைக்கு ஒரு பதில். களப்பிரர் காலத்தைப் பற்றிய சரியான தகவலோடு தொடங்கும் (பொயு 2 - 5ம் நூற்றாண்டு) இக்கட்டுரை இரண்டாவது பத்தியில் சறுக்கிவிடுகிறது. தொல்காப்பியம், திருக்குறள், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை எல்லாம் பொயு 1ம் நூற்றாண்டிலிருந்து படைக்கப்பட்டதாகச் சொல்கிறது.  பொயுமு 10ம் நூற்றாண்டிலேயே இயற்றப்பட்டதாக சிலரால் குறிப்பிடப்படும் தொல்காப்பியத்தின் காலத்தை, பொயுமு 1ம் நூற்றாண்டிற்குப் பின்னால் கொண்டு செல்லமுடியாது என

ராஜராஜனின் மெய்க்கீர்த்தி

பண்டைக்காலத்தில் தமிழ் மன்னர்களின் கல்வெட்டுகளையும்  செப்பேடுகளையும் அவர்களது பரம்பரையைப் பற்றிய புகழுரைகளுடைன் ஆரம்பிப்பது வழக்கமாக இருந்தது.  பெரும்பாலும் இதில் புராணங்களிலிருந்தும், பல செயற்கரிய செயல்களை அவர்களது முன்னோர்கள் செய்ததாகவும் குறிப்பிடுவது உண்டு. கல்வெட்டுகளை செதுக்கியவர்கள், மன்னர்கள் அபிமானத்தைப் பெறுவதற்காக அவர்கள் இஷ்டப்படி  'அடித்து விடுவது' சகஜம். உதாரணமாக பாண்டியர்களின் கல்வெட்டு ஒன்றில், ராமாயணம் நடந்த காலத்தில் ஆட்சிபுரிந்த பாண்டியன், ராமனுக்கும் ராவணனுக்கும் இடையில் சமரசம் புரிந்து வைத்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. இது போன்ற வெற்றுப் புகழுரைகளை விட்டு, மன்னர்கள் அடைந்த வெற்றிகளை மெய்க்கீர்த்திகளாக (உண்மையான புகழாக)  பொறிக்கும் வழக்கம், முதலாம் ராஜராஜன் காலத்தில் தோன்றியது என்பது பெரும்பாலான வரலாற்று அறிஞர்களின் முடிவாகும்.  இந்த மெய்க்கீர்த்திகள் அகவற்பாவில் அமைந்துள்ளன. முதலாம் ராஜராஜரின் ஆட்சிக்காலத்தில் எட்டாம் ஆண்டுக்கல்வெட்டுகளிலிருந்து , அதாவது பொயு 993ஆம் ஆண்டிலிருந்து இவை காணப்படுகின்றன. இந்த மெய்க்கீர்த்திகள் , அவர்களது ஆட்சிக்காலத்தில்,